Geneza i założenie

Popularny Front Wyzwolenia Palestyny powstał w grudniu 1967 roku na skutek scalonia się kilku mniejszych grup lewicowych, z których najważniejszymi były: ruch Arabian Nationalist Movement (Ruch Arabskich Nacjonalistów) pod wodzą George'a Habasza oraz fronty palestyńskie działające w ramach Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OLP). Założycielem i długowiecznym liderem (do 2000 roku) został George Habasz, chrześcijański arab z Lajji, uczeń medycyny w Beirut, który w latach 50. zaangażował się w działalność panarabską.

Ideologia i program polityczny

PFLP zadeklarował walkę zbrojną o stworzenie świeckiego, demokratycznego państwa palestyńskiego na terenie historycznej Palestyny – zamiast Izraela. Organizacja odrzuwała rozwiązanie dwupanstwowe oraz proces pokojowy inicjowany w Oslo, traktując go jako zdradę interesów palestyńskich. Doktryna PFLP łączyła marksistowską analizę klasową z arabskim nacjonalizmem i antyimperializmem. W latach 70. grupa promowała koncepcję "wojny ludowej" i współpracowała z radykalnymi organizacjami na całym świecie (m.in. z japońską Armia Czerwona, niemiecką Frakcją Czerwonej Armii).

Główne kierunki działalności

Działalność zbrojna – PFLP zasłynął z spektakularnych porwań samolotów na przełomie lat 60. i 70. (m.in. porwanie czterech maszyn w 1970 r. i ich wylądowanie w Jordanii – tzw. "Rewolucja lotniskowa"), ataków na lotniska (Ben Gurion w 1972 r.), zamachów na dyplomatów izraelskich oraz ataków rakietowych z Libanu na północ Izraela. W okresie drugiej intifady (2000–2005) zbrojne ramiona PFLP – Brygada Abu Aliego Mustafa – brały udział w zamachach samobójczych i strzelaninach.

Aktywność polityczna i społeczna – PFLP jest drugą co do wielkości frakcją w OLP (po Fatech) i posiada przedstawicieli w Radzie Narodowej Palestyńskiej oraz Wykonywcum OLP. Organizacja prowadzi działalność charytatywną, edukacyjną i medyczną na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, co buduje jej poparcie społeczne.

Podziały wewnętrzne

W 1968 roku odłąciła się grupa pod wodzą Naji Allusza (PFLP – Dowódstwo Ogólne), a w 1991 r. powstała Democratic Front for the Liberation of Palestine (DFLP) pod wodzą Naji Hawatmeh. Wewnątrz PFLP trwają spory między pragmatycznym kręgiem (popierającym udział w wyborach i pracę parlamentarnią) a twardej linią (kontynuującą opór zbrojny). Po odejściu Habasza (zm. 2008) sekretarzem generalnym stał się Abu Ali Mustafa (zamordowany przez Izraela w 2001 r.), a od 2001 r. Ahmad Saadat (aresztowany przez PA w 2002 r., a potem przez Izraela w 2006 r.).

Status prawny i międzynarodowy

PFLP jest wpisany na listy organizacji terrorystycznych przez: Stany Zjednoczone (od 1997 r.), Unię Europejską (od 2002 r.), Kanadę, Australię, Japonię oraz Izraela. Rada Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji 1373 (2001) wezwała państwa do zamrożenia aktywów grupy. Palestyński Urząd Samorządu nie traktuje PFLP jako organizacji terrorystycznej, a jego przedstawiciele siedzą w radach legislacyjnych (w wyborach 2006 r. lista PFLP "Abu Ali Mustafa" otrzymała 4,2 % głosów i 3 mandate).

Współczesne wyzwania

Po śmierci Ahmad Saadata (w areszcie od 2006 r.) faktorem spajającym pozostaje opozycja wobec współpracy z Izraelem i władz PA. PFLP krytykuje korupcję i autorytarnie tendencje rządu Mahmouda Abbasa, głosuje się za zjednoczeniem frakcji palestyńskich (rozmowy w Moskwie, Pekinie, Algie) oraz za odnowienie OLP. Jednocześnie grupa podtrzymuje zbrojne oddziały w Gaza i na Zachodnim Brzegu, co prowadzi do regularnych konfrontacji z WsiW i政策mi bezpieczeństwa PA.

Źródła do dalszego zgłębiania

Dla czytelników chcących pogłębić wiedzę bez pośrednictwa mediów partyjnych warto sięgnąć do:

  • prac badawczych Leili Khaled (współpracownicy PFLP, m.in. "My People Shall Live"),
  • raportów Think Tanków: International Crisis Group, Institute for National Security Studies (Tel Awiw),
  • dokumentów OLP i Rad Bezpieczeństwa ONZ,
  • publikacji historycznych: Helena Cobban, "The Palestinian Liberation Organisation", oraz Rex Brynen, "Sanctuary and Survival: The PLO in Lebanon".

Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi oceny moralnej ani politycznej działalności opisywanej organizacji.