Magnetyczna histereza to zjawisko, w którym indukcja magnetyczna w materiale nie natychmiast zmienia się zgodnie z natężeniem pola magnetycznego, lecz wykazuje historię wcześniejszych stanów. Na wykresie dependencji B od H powstaje pętla, która nazywa się pętlą histerezis. Wewnątrz tej pętli znajduje się obszar odpowiadający energii strat, która w postaci ciepła jest rozpraszana podczas cyklicznego magnesowania. Kluczowymi parametrami pętli są remanencja – magnetyzacja pozostająca po usunięciu pola externalnego, oraz siła koercji – wymagane pole do zmagazynowania magnetyzacji. W praktyce inżynierskiej straty histerezisowe są jednym z głównych czynników ograniczających sprawność transformatorów, induktorów i innych magnetycznych elementów. Aby zmniejszyć te straty, stosuje się materiały o wąskiej pętli histerezis, np. blachy elektryczne o niskiej koercji, oraz buduje rdzenie w postaci pakietów lamelowanych, co ogranicza prądy wirowe. Dodatkowo odpowiednia obróbka termiczna (np. annealing) może zmienić strukturę materiału, zmniejszyć liczbę domen i tym samym szerokość pętli. W deviceach takich jak pamięci magnetyczne, gdzie stabilność magnetyczna jest kluczowa, wykorzystuje się materiały o szerokiej pętli, co pozwala na trwałe zapisanie stanu. Zrozumienie mechanizmów histerezis pozwala inżynierom na optymalny dobór materiałów, kształt i warunki pracy, co bezpośrednio przekłada się na zmniejszenie strat energii, wydłużenie życia urządzenia oraz poprawę parametrów elektrycznych.