Póżny okres starożytnego Egiptu, trwający od drugiej połowy VII wieku p.n.e. do 332 p.n.e., charakteryzował się przemianami politycznymi i kulturowymi. W tym czasie Egipt przeżył panowanie dynastii saickiej, nubijskiej oraz perskiej. Dynastia saicka, z siedzibą w Sais, doprowadziła do ponownego zjednoczenia kraju po okresie podziałów. Wśród najważniejszych faraonów wymienić można Psamtika I, który wzmacniał centralną moc, oraz Necho II, który inicjował budowę kanału łączącego Morze Śródziemne z Czerwonym. Wpływy zewnętrzne, zwłaszcza ze strony Asyrii i Persji, miały istotny wkład w politykę egipską. W tym okresie pojawił się pismo demotyczne, które ułatwiało codzienną komunikację. Kultura doświadczyła przemian, w tym rozwoju sztuki i architektury, np. budowie świątyń w Abydos czy Karnaku. Póżny okres zakońnil się podbojem Aleksandra Wielkiego, co otworzyło drogę dla hellenistycznego wpływu. Zrozumienie tych zjawisk pomaga ocenić długotrwałe dziedzictwo starożytnego Egiptu.