Żydowskie powstanie przeciwko Constantiusowi Gallus było jednym z głównych rebelii w prowincji Judei w czasach rzymskich. Powstanie wybuchło w 351 roku i trwało do 352 roku, zanim zostało stłumione przez siły rzymskie.

Przyczynami powstania były: wysokie podatki, represyjna polityka rzymskich urzędników oraz ograniczenia religijne i polityczne narzucone przez Constantiusa Gallusa, który pełnił funkcję cezara na Wschodzie. Te czynniki wywołały niezadowolenie wśród lokalnej społeczności żydowskiej.

W trakcie powstania, żydowscy przywódcy podjęli próby opanowania kilku miast, w tym Galilei i Judei. Walki miały charakter partyzancki, a rebelianci korzystali z lokalnego wsparcia. Rzymskie oddziały, pod dowództwem odpowiednich oficerów, przeprowadziły serie akcji wojskowych, ostatecznie odbijając kontrolę nad terenami.

Skutki powstania były znaczne. Doszło do wielu ofiar śmiertelnych, a wiele społeczności żydowskich uległo zniszczeniu. Po stłumieniu rebelii, rzymskieładze wzmogły nadzór i represje, co wpłynęło na dalsze relacje między imperium a lokalną populacją.

Z punktu widzenia analizy konfliktów, to powstanie pokazuje, jak długotrwałe niezadowolenie społeczne i niesprawiedliwe traktowanie mogą prowadzić do wybuchu przemocy. Praktyczne wnioski obejmają potrzebę uwzględnienia lokalnych dżeń i oczekiwań w polityce imperium, oraz wagę dyplomacji i negocjacji w zapobieganiu konfliktom.